"Και τώρα τί για τον ΣυΡιζΑ;"

Σημειώσεις για τη φυσιογνωμία του ΣυΡιζΑ σήμερα

Δεν χωράει άλλους!

Κατ' αναλογία με τον όρο «γαλάζια πολυκατοικία» που επινόησε ο Καρατζαφέρης, ο ΣυΡιζΑ μπορεί να παρομοιαστεί με ένα διαμέρισμα-στην αντίστοιχη πολυκατοικία-που ξαφνικά γέμισε κόσμο. Αντί λοιπόν οι ιδιοκτήτες του να το επεκτείνουν, του άλλαξαν διαρρύθμιση για να βολευτούν όλοι και κυρίως τα μικρομεσαία στρώματα που προήλθαν από το ΠαΣοΚ. Οι νέοι επισκέπτες όμως παραμένουν επισκέπτες. Αυτό είναι ένα κρίσιμο στοιχείο για το μέλλον του, σοσιαλδημοκρατικού πλέον, κόμματος μετά την ήττα (που πρόκειται να συμβεί) στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.

"Συνθηματολογια IV"

Συνθηματολογία

Επιστήμη παρατήρησης και αποτύπωσης

 

Φώτο 5. Δύο χρόνια ΣυΡιζΑ ("η ελπίδα έρχεται"-η Αριστερά φεύγει)

Δυο χρόνια μετά την εκλογική νίκη του ΣυΡιζΑ (25 Γενάρη 2015) είναι καιρός ο σκύλος να γλύψει τις πληγές του. Ας πούμε καταρχάς και εν είδει απολογισμού ότι η θέση του ανέργου, του εργαζόμενου, του επαγγελματία χειροτέρεψε. Αλλά ήταν προγραμματισμένο να χειροτερέψει έτσι κι αλλιώς, και με τους άλλους, που υπέγραψαν τα προηγούμενα μνημόνια. Να χειροτέρευε περισσότερο όμως ή λιγότερο, πόσο τελικά; Οι  δημοσιολόγοι των ΝΔ-ΠαΣοΚ υποννοούν λιγότερο, επειδή αφενός αυτοί (λένε ότι) είναι καλύτεροι διαχειριστές και αφετέρου διότι η τρόικα θα τους έκανε το χατήρι, μια και μιλάνε την ίδια γλώσσα (ακόμα και καλύτερα αγγλικά ξέρουν) και έχουν αποδείξει τη δουλικότητά τους εδώ και δεκαετίες. Μα και ο Τσίπρας πλέον αυτό δείχνει. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι τεχνοκρατική και επίσης λέει ναι σε όλα. Όσο για το καλύτεροι διαχειριστές ας αφήσουμε τα σκάνδαλα να μιλήσουν. Άρα είναι μήπως πρόβλημα αισθητικής; Δεν αρέσει η φάτσα του Τσίπρα, του Παππά, της Γεροβασίλη, του Τσακαλώτου; Ο Φλαμπουράρης σου μοιάζει ΠαΣοΚ, αλλά δεν είναι; Δεν τους αρέσει που ο πρωθυπουργός "δεν έχει κολλήσει ένσημα"; Γελάνε και οι πέτρες με όλους αυτούς τους πολιτευτές της πασοκοδεξιάς που έχουνε σκοτωθεί στη δουλειά και στο άγχος, πριν τάχα δουλέψουν για τον ελληνικό λαό. Τους ενοχλεί το ιδεολογικό φορτίο που κουβαλάει ο ΣυΡιζΑ, είναι προφανές. Τελικά ίσως είναι ζήτημα περίπου αισθητικής.

"Απλή αναλογική: ιστορικό χρέος ή αντιπερισπασμός;"

Εκλογικό νόμο έχω, τι άλλο θέλετε!

Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε η κουβέντα για τον εκλογικό νόμο. Μια ευκαιρία για την κυβέρνηση να πουλήσει λίγο αριστεροσύνη, μέσα στην καταιγίδα αντιλαϊκής πολιτικής, ώστε να δικαιολογήσει τον τίτλο της "αριστερής κυβέρνησης", νομοθετώντας, όχι για τα καθημερινά προβλήματα του κόσμου, όπως της ζητήθηκε από ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού το Γενάρη του 2015, και σε κάποιο βαθμό και τον Σεπτέμβρη, αλλά για ένα ζήτημα που έχει γίνει βέβαια πολύς λόγος στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, και που όμως βρίσκεται εκτός επικαιρότητας σήμερα. Η απλή αναλογική. Η...σχεδόν απλή αναλογική, αν κρίνουμε από τις προθέσεις της κυβέρνησης.

Σχόλιο: "Face Off στην πολιτική"

"Αδίστακτα Πρόσωπα" στην πολιτική.

Έχετε δει την ταινία Face-Off ¨(Αδίστακτα Πρόσωπα) με τον Τζών Τραβόλτα και τον-τέρμα αχώνευτο-Νίκολας Κέιτζ, που με πλαστικές εγχειρήσεις ο ένας παίρνει την μούρη του άλλου;  Κάτι τέτοιο έχει γίνει και στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο. Παίρνω λοιπόν την εφημερίδα και διαβάζω το Σάββατο τη συνέντευξη του πρωθυπουργού ("Εφημερίδα των Συντακτών" 5/6/2016) και το ρεπορτάζ για τη Νέα Δημοκρατία ("Εφημερίδα των Συντακτών" 8/6/2016).

Πολιτικός σαρκασμός. Είναι και αυτός μια αντίδραση. ("Τι βλέπεις στο ματς ΣυΡιζΑ-ΠαΣοΚ;")

Πολιτικός σαρκασμός. Είναι και αυτός μια αντίδραση.

Δυο συνθήματα σε τοίχους αφηγούνται δυο πονεμένες ιστορίες

...Έχει κάποια ελπίδα να ανασυγκροτηθεί εκλογικά το ΠαΣοΚ; Έχει. Αν καταρρεύσει ο ΣυΡιζΑ πριν προλάβει να ριζώσει στην εξουσία, πριν προλάβει να γίνει ένα αυθεντικό κόμμα εξουσίας με γερά πλοκάμια στον κρατικό μηχανισμό και στην τοπική δήθεν αυτοδιοίκηση...

Βλέπω τις προσπάθειες που κάνει το ΠαΣοΚ να ανασυγκροτηθεί. Είναι εντατικές, αλήθεια. Ο γραμματέας του πασχίζει με συνεχή άρθρα να ορίσει πολιτικοιδεολογικό στίγμα, η προεδρίνα του πλαγιοκοπεί για να απορροφήσει ό,τι έχει απομείνει από το "Ποτάμι", που και που μουρμουρίζουν κάτι και για τη Δεξιά, τη ζημιά όμως τους την κάνει ο Βενιζέλος: επιμένει να υπερασπίζεται τα πεπραγμένα της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, αυτή που το ΠαΣοΚ θέλει να ξεχάσει. Να ξεχάσουν, σωστότερα. Ο λαός, οι μεροκαματιάρηδες, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, αυτοί που αναγκάστηκαν να ανέβουν την ανηφόρα, η κλίση της οποίας ολοένα μεγάλωνε-και μεγαλώνει. Υπερασπίζεται την πολιτική της εξάρτησης της οικονομίας της χώρας από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και, εντάξει αυτό δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση από κανέναν, πλην κομμουνιστών, όμως υπερασπίζεται κατά γράμμα το πνεύμα και την εφαρμογή των μνημονίων. Των δικών του μνημονίων όμως, της περιόδου από τον Παπανδρέου μέχρι να βγει ο Τσίπρας. Την εποχή δηλαδή που ένα-ένα τα μαγαζιά κλείνανε και πολλοί επιχειρηματίες οδηγούνταν από την απόγνωση στην αυτοκτονία.

Λαγοί και Κότες ("Η δίκη διακόπηκε, το πρωτάθλημα;")

"Λαγοί" και "Κότες"

Στα ποδοσφαιρικά νέα της ημέρας, σήμερα γίνεται το ντέρμπυ Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού. Δεν υπάρχει βαθμολογικό ενδιαφέρον, δεν προβλέπεται να γίνουν επεισόδια στον αγωνιστικό χώρο, γιατί το κλίμα είναι βαρύ, και όποιος φάει την τριάρα του θα είναι στενοχωρημένος αύριο.
Επίσης, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του "Βήματος", η ΕΠΟ εξασφάλισε ειδική άδεια από τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών για να εκπροσωπηθεί νομικά στο ΣτΕ με σκοπό την ακύρωση της απόφασης της κυβέρνησης για ματαίωση του Κυπέλλου Ελλάδος. Θα χαθούν εκατομμύρια, σου λέει, είναι ωμή παρέμβαση στο "αυτοδιοίκητο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου" αυτή του υπουργού, σου ξαναλέει, πλήττεται το κύρος της διοργανώτριας αρχής κλπ κλπ.

Σημειώσεις για την προεδροεκλογή της Νέας Δημοκρατίας ("Γιατί βγήκε ο Κυριάκος;")

Σημειώσεις για την προεδροεκλογή της Νέας Δημοκρατίας

Μπαμπά σε ψάχνει η αδερφή μου.

Habemus papam. Μετά από παλινωδίες, αλληλοκαρφώματα και φαγώματα, βγήκε ο νέος εκλεκτός. Κόντρα στα προγνωστικά (και τα δικά μου) που τον άφηναν μέχρι και εκτός του δεύτερου γύρου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης σκόρπισε με την οριακή νίκη του χαμόγελα αισιοδοξίας στους νεοδημοκράτες, αλλά βασικά στα κέντρα εξουσίας τα οποία προσδοκούνε μια γρήγορη ανασυγκρότηση του βασικού παραδοσιακού κόμματος του πολιτικού συστήματος. Δικαιολογείται όμως μια τέτοια αισιοδοξία;

Όταν η κοκκινοσκουφίτσα συνάντησε τον κακό λύκο ("Τι είδε η κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος;")

Όταν η κοκκινοσκουφίτσα συνάντησε τον κακό λύκο

Ένα πράγμα που μου έκανε μεγάλη εντύπωση κατά τους εφτά μήνες διακυβέρνησης του ΣυΡιζΑ είναι η απουσία πολιτικού λόγου, και το είχα επισημάνει σε κουβέντες από την αρχή. Αυτό φαίνεται ειδικά τώρα, στην προεκλογική περίοδο, όπου η αντιπαράθεση με τη ΝΔ, η οποία κόντρα σε κάθε λογική διεκδικεί τα πρωτεία, είναι παρόμοιου (χαμηλού) επιπέδου με τις αντιπαραθέσεις ΝΔ-ΠαΣοΚ της δεκαετίας του 2000.

Εκλογές Σεπτέμβρη 2015:
Θα μπορούσε να είναι αφίσα και της ΝΔ!

Προσωποκεντρικές αντιπαραθέσεις, βασισμένες στο κολοκύθι των γκαλλοπατζήδων περί καταλληλότητας για πρωθυπουργία, γενικολογίες ("καταστρέψατε τη χώρα", "Πάμε μπροστά"), και μπουρδολογίες του στυλ "το δικό μας πακέτο/μνημόνιο είναι/ήταν καλύτερο". Πολιτικό στίγμα μηδέν. Αλλά τι άλλο να πεις αφού δεν είπες αυτά που έπρεπε και όταν έπρεπε; Και είναι πολλά αυτά που έπρεπε.

"Αριστερή Πλατφόρμα": Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν ("Τι θα κάνει ο Λαφαζάνης;")

"Αριστερή Πλατφόρμα": Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν

Όλες οι γέννες έχουνε πόνο. Τις μέρες αυτές η παλιά μήτρα της Ανανεωτικής Αριστεράς γεννάει ένα νέο κόμμα εξουσίας, ένα κόμμα που θα πρέπει γρήγορα να μάθει να περπατάει στο επικίνδυνο περιβάλλον της κυρίαρχης αστικής πολιτικής, της λαμογιάς, της εξαπάτησης, των πελατειακών σχέσεων, του εθνικισμού αλλά ταυτόχρονα και της πλήρους ευθυγράμμισης με τα ξένα οικονομικά συμφέροντα.
Η σύλληψη έγινε στις Ευρωεκλογές του 2014 όταν πια οριστικοποιήθηκε η απομάκρυνση του ΠαΣοΚ από το χώρο του, την Κεντροαριστερά, τον οποίο κατέλαβε πανηγυρικά ο ΣυΡιζΑ. Τα νερά σπάσανε την αποφράδα Κυριακή της 17ωρης διαπραγμάτευσης όπου ο Αλέξης Τσίπρας συμφώνησε για το τρίτο Μνημόνιο, δηλαδή τη συνέχιση και συμπλήρωση της πολιτικής των ΝΔ και ΠαΣοΚ. Τι μένει να γίνει; Μα το κόψιμο του ομφάλιου λώρου, με άλλα λόγια τη διαγραφή της "Αριστερής Πλατφόρμας". Καταστατικά, λέει, δε γίνεται αυτό, άρα δυο τρόποι απομένουνε στην ηγετική ομάδα του ΣυΡιζΑ:

"Από κει είναι η Αριστερά;"

Πρώτον, να προκηρύξει εκλογές στο άμεσο διάστημα και να αποκλείσει την αριστερή πτέρυγα από τις λίστες εξωθώντας τους από το κόμμα. Ούτως ή άλλως τίθεται ζήτημα νομιμοποίησης των αποφάσεων που πήρε η κυβέρνηση κόντρα στις προεκλογικές διακηρύξεις για ανακούφιση του λαού και κόντρα στο αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος που απέρριψε το πνεύμα της πρότασης πάνω στην οποία πάτησε τελικά η συμφωνία. Τι θα κάνουνε σ' αυτήν την περίπτωση οι λεγόμενοι λαφαζανικοί; Πιθανό είναι να κατέβουνε αργά ή γρήγορα με την ΑντΑρΣυΑ με την οποία ολοένα και συγκλίνουν.
Ο δεύτερος τρόπος είναι οι ίδιοι οι αριστεροί αντι(συμ)πολιτευόμενοι να αποχωρήσουν κάτω από το βάρος του πολιτικού κόστους της παραμονής σε μια κυβέρνηση που έγινε πια "ειδικού σκοπού". Εδώ πρέπει να γίνει μια παρατήρηση. Από τις 25 Γενάρη μέχρι σήμερα, η "Αριστερή Πλατφόρμα", το "Κόκκινο Δίκτυο" κλπ βλέπουνε ότι η κυβέρνηση κάθε άλλο παρά κινείται προς μια αριστερή κατεύθυνση και όμως παρέμειναν σ' αυτήν χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις. Και πως συμπεριφέρθηκαν στις πρόσφατες ψηφοφορίες που κατ' αυτούς οδηγούν στην καταστροφή του λαού; Ψηφίζοντας Παρών ή Όχι, παραμένοντας όμως μέχρι νεοτέρας στο κυβερνητικό σχήμα, αντί αμέσως να παραιτηθούν, ανεξαρτητοποιηθούν και να καταγγείλουν, όπως θα περίμενε κανείς από έναν αριστερό που ως αποκλειστικό σκοπό έχει να υπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα.
Η ιστορία θυμίζει τη μετεξέλιξη του PCI (Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα) το 1991 σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα [1] που προορίζεται για την εξουσία. Βέβαια η προσαρμογή εκεί δεν ήταν βίαιη όπως αυτή του ΣύΡιζΑ, αντιθέτως στρώσανε ήρεμα το έδαφος μέχρι το 1996 που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση. Με τη στήριξη ποιών; Της Επανίδρυσης [2], δηλαδή αυτών που διαφωνήσανε στο Συνέδριο του 1991 και αποχώρησαν, μετά όμως από χρόνια συνύπαρξης με μια ηγετική ομάδα που κάθε άλλο παρά ριζοσπαστική πολιτική εφάρμοζε στο πεδίο που ασκούσε καθοδήγηση, δηλαδή στα συνδικάτα και στην τοπική αυτοδιοίκηση [3].
Είναι άσχημο να ξεβολεύεσαι από έναν καναμπέ (και ας είναι μικρός)!