"Τι έγινε σε ένα χρόνο";

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ "Γιατί-μπαμπά;"

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος δημοσιεύσεων στο γιατί-μπαμπά, ένας χρόνος που τα είχε όλα! Εκλογές, δημοψηφίσματα, πραξικοπήματα, τα πάντα όλα (που λέει και ο Αλέφαντος), δηλαδή απεριόριστη τροφή για σχολιασμό και ανάλυση. Είχε και πολλά άλλα, μικρότερης ή ίσης σημασίας, που δυστυχώς δεν φτάνει ο χρόνος να αναπτυχθούν. Ή οι γνώσεις μου. Ή τα ενδιαφέροντά μου.
Στο μπλογκ δημοσιεύτηκαν λοιπόν μερικά άρθρα εκτός επικαιρότητας, ιστορικά κυρίως, αλλά τα περισσότερα έχουν να κάνουν με κάτι που γράφτηκε στις εφημερίδες ή το διαδίκτυο ή ειπώθηκε σε κάποια κουβέντα με κάποιον φίλο. Επίκαιρα δηλαδή. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία. Με την γνωστή μπαρούφα που αποδίδεται στον Ισοκράτη και αναπαράγεται ανελλιπώς στα ΜΜΕ.

"Τουρκία: ένα αδύναμο πραξικόπημα"

Τουρκία: Το αδύναμο πραξικόπημα.

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στην Ελλάδα η είδηση για την απόπειρα πραξικοπήματος στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα χθες το βράδυ. Η Τουρκία, παρά την πληροφόρηση που υπάρχει, παραμένει μια μυστηριώδης χώρα για τους περισσότερους Έλληνες, οι οποίοι εδώ και δεκαετίες γαλουχούνται με στρεβλά στερεότυπα για τη γείτονα και την πολιτική κατάσταση. Ενδεικτικές είναι οι αρλούμπες του στυλ "αυτοί πάντα σε κλίμα ομοψυχίας αντιμετωπίζουν τα εθνικά θέματα" (σε αντίθεση εννοούν με τους Έλληνες πολιτικούς)," οι Τούρκοι όποτε θέλουν κάτι το παίρνουν", "ο στρατός πάντα είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού", και άλλα πολλά. Στην πραγματικότητα, στην Τουρκία επικρατεί μια πολύ περίπλοκη πολιτική πραγματικότητα σύνθεσης αρκετών παραμέτρων, διεθνών και εσωτερικών.

Το χθεσινό πραξικόπημα αποκάλυψε ξαφνικά-και βίαια- τη βαθιά σύγκρουση που μαίνεται στο εσωτερικό της χώρας, παράλληλα με τον κουρδικό αγώνα, σε άμεση σχέση με αυτόν, αλλά με επίκεντρο τις εξελίξεις στη Συρία. Ουσιαστικά σχετίζεται με την επαναδιατύπωση της διεθνούς θέσης της Τουρκίας, όπως επιχειρείται τα τελευταία χρόνια από την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογκάν. Είναι μια σύγκρουση σε τρία επίπεδα, μεταξύ της τουρκικής ολιγαρχίας και του τουρκικού και κουρδικού λαού, είναι επίσης όμως μια σύγκρουση μεταξύ μερίδων της ίδιας της ολιγαρχίας, αυτή που βαφτίστηκε από τους διεθνείς αναλυτές "κόντρα κοσμικών-ισλαμιστών". Είναι, τέλος, μια σύγκρουση που αντανακλά τους ενδο-ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή και τον ρόλο που (θέλει να) παίζει η Τουρκία. Τα γεγονότα δείξανε ότι αυτή η κόντρα είναι τόσο οξυμένη που μπορεί να πάρει και τα χαρακτηριστικά ένοπλης σύγκρουσης. Το κεντρικό πρόσωπο αυτής δεν είναι άλλος από τον Ερντογκάν.

"Απλή αναλογική: ιστορικό χρέος ή αντιπερισπασμός;"

Εκλογικό νόμο έχω, τι άλλο θέλετε!

Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε η κουβέντα για τον εκλογικό νόμο. Μια ευκαιρία για την κυβέρνηση να πουλήσει λίγο αριστεροσύνη, μέσα στην καταιγίδα αντιλαϊκής πολιτικής, ώστε να δικαιολογήσει τον τίτλο της "αριστερής κυβέρνησης", νομοθετώντας, όχι για τα καθημερινά προβλήματα του κόσμου, όπως της ζητήθηκε από ένα σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού το Γενάρη του 2015, και σε κάποιο βαθμό και τον Σεπτέμβρη, αλλά για ένα ζήτημα που έχει γίνει βέβαια πολύς λόγος στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, και που όμως βρίσκεται εκτός επικαιρότητας σήμερα. Η απλή αναλογική. Η...σχεδόν απλή αναλογική, αν κρίνουμε από τις προθέσεις της κυβέρνησης.

"Βρετανικό Δημοψήφισμα: Πότε, τι, πως και γιατί."

Βρετανικό Δημοψήφισμα: Τι, πότε, πως και γιατί.

Το αυριανό βρετανικό δημοψήφισμα της 23ης Ιούνη 2016 αποτελεί αναμφίβολα ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός και δεν είναι τυχαίος ο χρόνος που αφιερώνεται στα ΜΜΕ παγκοσμίως για την ανάλυσή του. Όμως ποιά ανάλυση; Οι περισσότερες αποτελούν μια πλειοδοσία των συνεπειών ενός «μπρέξιτ» στο ΑΕΠ, στο εμπορικό ισοζύγιο, στην στερλίνα, κατά πως το αντιλαμβάνεται ένας γραφειοκράτης οικονομολόγος, και είναι προφανής η σκοπιμότητά τους. Οι υπόλοιπες απομονώνουν τον ξενοφοβικό, ρατσιστικό λόγο του Νάιτζελ Φάρατζ, ορισμένες-λιγότερες-κάτι ψελλίζουν για τη Γερμανία και την κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη, ενώ υπάρχουν και αυτές που βλέπουν απλά ένα κερδοσκοπικό παιχνίδι του βρετανικού χρηματιστηρίου. Η κάθε μια χωριστά συσκοτίζει, παρά προσεγγίζει, την πολιτική ουσία του πράγματος, η οποία είναι σύνθεση πολλών παραμέτρων, όπως θα δούμε, όχι όμως και της ίδιας βαρύτητας.

Οι πολιτικοί ελιγμοί που οδήγησαν στο δημοψήφισμα

Το δημοψήφισμα ξεκίνησε ως προεκλογική διακήρυξη του Τζέημς Κάμερον ενόψει των εκλογών του Μαΐου του 2015. Το αγγλικό κεφάλαιο βλέποντας τους Γερμανούς να έχουν πλέον αποκτήσει τον πρώτο λόγο στην οικονομική και πολιτική λειτουργία της Ευρώπης, αποφάσισε να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση του με την ΕΕ με δυο ενέργειες: Τη διαπραγμάτευση για την επίτευξη μιας χωριστής συμφωνίας που θα ρυθμίζει τις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις μεταξύ ΕΕ και Βρετανίας και στη συνέχεια τη διενέργεια αργότερα δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι της χώρας στην ΕΕ, εν είδει επικύρωσης της συμφωνίας από τον αγγλικό λαό, αλλά στην πραγματικότητα ως ύστατος εκβιασμός στην περίπτωση που η συμφωνία δεν κατέληγε ευνοϊκά.

Σχόλιο: "Νιώθει ξένη στο σώμα της"

Νιώθει ξένη στο σώμα της

Μερικές φορές σε κάποια κείμενα έχει περισσότερη σημασία η λεπτομέρεια, παρά η ουσία. Δεν κάθομαι τώρα να κρίνω αποψάκια και γνωμίδια δυο αράδων που γράφονται στα μέσα μαζικής δικτύωσης, που ζήτημα να παίρνουν δυο λεπτά στον συντάκτη τους για να τα γράψει, αλλά κείμενο σε εφημερίδα, το οποίο αυτός που το έγραψε προφανώς το ξαναδιάβασε, το διόρθωσε, το συμπλήρωσε και το έστειλε. Διαβάζω λοιπόν στην "Εφημερίδα των Συντακτών" στις 16/6/2016 το εξής κομμάτι από άρθρο που έχει τίτλο "Οι δύο λαϊκισμοί":

Σχόλιο: "Face Off στην πολιτική"

"Αδίστακτα Πρόσωπα" στην πολιτική.

Έχετε δει την ταινία Face-Off ¨(Αδίστακτα Πρόσωπα) με τον Τζών Τραβόλτα και τον-τέρμα αχώνευτο-Νίκολας Κέιτζ, που με πλαστικές εγχειρήσεις ο ένας παίρνει την μούρη του άλλου;  Κάτι τέτοιο έχει γίνει και στην Ελλάδα τον τελευταίο χρόνο. Παίρνω λοιπόν την εφημερίδα και διαβάζω το Σάββατο τη συνέντευξη του πρωθυπουργού ("Εφημερίδα των Συντακτών" 5/6/2016) και το ρεπορτάζ για τη Νέα Δημοκρατία ("Εφημερίδα των Συντακτών" 8/6/2016).

Υπόθεση Πέπε ("Γιατί δεν αποβλήθηκε ο Πέπε;")

 Υπόθεση Πέπε

Ητανε στραβό το κλίμα τό' φαγε κι ο γάιδαρος

Έβλεπα τον τελικό του Τσάμπιονς Ληγκ μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Ατλέτικο Μαδρίτης και παρατήρησα αυτό που παρατηρήσανε όλοι όσοι είδαν το ματς: τα καραγκιοζιλίκια του Πέπε, του αμυντικού της Ρεάλ ο οποίος, σε δυο περιπτώσεις που κάποιος αντίπαλος τού ακούμπησε το πρόσωπο, άρχιζε να σφαδάζει σαν να του ρίξανε μπουνιά. Ο διαιτητής έπρεπε να τον αποβάλλει. Γιατί είναι απατεώνας. Νομίζω δεν διαφωνεί κανείς σ' αυτό, όποιον κλέβει σε ένα παιχνίδι τον διώχνουμε. Όμως, αν και στις δυο περιπτώσεις κατάλαβε το "θέατρο", αυτός του χαρίστηκε τελικά, προφανώς διότι φορούσε τη φανέλα του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού συλλόγου του κόσμου. Βέβαια, αν απέβαλλε αυτούς που δήθεν τον χτύπησαν, δηλαδή δεν καταλάβαινε την απάτη, θα είχε γίνει ρεζίλι των σκυλιών. Οι αθλητικογράφοι έχουν μια έκφραση γι' αυτό, "σεβάστηκε τη φανέλλα του Πέπε", με ό,τι προεκτάσεις έχει η λέξη "σεβάστηκε".

Τέσσερα (ρετρό) πολιτικά ανέκδοτα ("Το ξέρεις το άλλο με το Βερυβάκη και τη Μελίνα;")

Τέσσερα (ρετρό) πολιτικά ανέκδοτα

Πίσω από κάθε μίσος ένας έρωτας...

Ξεκινάμε με ένα πολιτικό ανέκδοτο που κυκλοφορούσε τη δεκαετία του '90, κατά τη Β' πασοκική περίοδο. Ήταν πολύ διαδεδομένο: 

Ο μπαμπάς πασοκτζής φωνάζει στο σαλόνι το γιο του:
-Θοδωρή ώρα να παντρευτείς, έχω μιλήσει με τους γονείς της Λεμονιάς και...
-Δεν τη θέλω τη Λεμονιά!
-Υπάρχει και η Γαρυφαλλιά που ξέρω τον πατέρα της από...

-Ούτε τη Γαρυφαλλιά θέλω!
-την Γιασεμούλα που...
-Άσε με!
-Ε ποια θες ρε παιδί μου;
-Το Γιώργο.
-Ανάθεμά σε, δεξιό θα βάλεις στο σπίτι μου; Δεξιό ρε Θοδωρή;

Πολιτικός σαρκασμός. Είναι και αυτός μια αντίδραση. ("Τι βλέπεις στο ματς ΣυΡιζΑ-ΠαΣοΚ;")

Πολιτικός σαρκασμός. Είναι και αυτός μια αντίδραση.

Δυο συνθήματα σε τοίχους αφηγούνται δυο πονεμένες ιστορίες

...Έχει κάποια ελπίδα να ανασυγκροτηθεί εκλογικά το ΠαΣοΚ; Έχει. Αν καταρρεύσει ο ΣυΡιζΑ πριν προλάβει να ριζώσει στην εξουσία, πριν προλάβει να γίνει ένα αυθεντικό κόμμα εξουσίας με γερά πλοκάμια στον κρατικό μηχανισμό και στην τοπική δήθεν αυτοδιοίκηση...

Βλέπω τις προσπάθειες που κάνει το ΠαΣοΚ να ανασυγκροτηθεί. Είναι εντατικές, αλήθεια. Ο γραμματέας του πασχίζει με συνεχή άρθρα να ορίσει πολιτικοιδεολογικό στίγμα, η προεδρίνα του πλαγιοκοπεί για να απορροφήσει ό,τι έχει απομείνει από το "Ποτάμι", που και που μουρμουρίζουν κάτι και για τη Δεξιά, τη ζημιά όμως τους την κάνει ο Βενιζέλος: επιμένει να υπερασπίζεται τα πεπραγμένα της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, αυτή που το ΠαΣοΚ θέλει να ξεχάσει. Να ξεχάσουν, σωστότερα. Ο λαός, οι μεροκαματιάρηδες, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, αυτοί που αναγκάστηκαν να ανέβουν την ανηφόρα, η κλίση της οποίας ολοένα μεγάλωνε-και μεγαλώνει. Υπερασπίζεται την πολιτική της εξάρτησης της οικονομίας της χώρας από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και, εντάξει αυτό δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση από κανέναν, πλην κομμουνιστών, όμως υπερασπίζεται κατά γράμμα το πνεύμα και την εφαρμογή των μνημονίων. Των δικών του μνημονίων όμως, της περιόδου από τον Παπανδρέου μέχρι να βγει ο Τσίπρας. Την εποχή δηλαδή που ένα-ένα τα μαγαζιά κλείνανε και πολλοί επιχειρηματίες οδηγούνταν από την απόγνωση στην αυτοκτονία.

"Πως καθιερώθηκε η παγκόσμια ημέρα των εργατών (Πρωτομαγιά)";

Η Προέλευση της Εργατικής Πρωτομαγιάς

Η δεκαπενθήμερη εφημερίδα"Όρντινε Νουόβο" (L'Ordine Nuovo, μτφρ. Η Νέα Τάξη) πρωτοεκδόθηκε την Πρωτομαγιά του 1919 στo Τορίνο, τη μεγάλη εργατούπολη της Ιταλίας, με πρωτοβουλία της αριστερής πτέρυγας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSI), αυτής που μετά από περίπου δύο χρόνια συγκρότησε το ΚΚ Ιταλίας (PCd'I). Διευθυντής ήταν ο Αντόνιο Γκράμσι και η εφημερίδα έφερε την επεξήγηση "εβδομαδιαία επιθεώρηση σοσιαλιστικής κουλτούρας". Ανέπτυξε πλούσια θεματολογία πιάνοντας ζητήματα θεωρίας, συνδικαλιστικά και πολιτικά θέματα αλλά και διεθνείς ανταποκρίσεις-αναλύσεις με επίκεντρο βέβαια τη Σοβιετική Ρωσσία, που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον, όχι μόνο στον εργατικό τύπο.
Με την ίδρυση του ΚΚΙ, στις 21 Γενάρη 1921, το "Όρντινε Νουόβο" αποτέλεσε το καθημερινό-πλέον-επίσημο όργανο του κόμματος μέχρι την άνοδο του Φασισμού το 1922, οπότε διακόπηκε η έκδοση του. Τον Μάρτη του 1924, σε συνθήκες ημιπαρανομίας, ξαναεκδόθηκε ως θεωρητικό όργανο του ΚΚΙ, με άτακτη περιοδικότητα μέχρι τις αρχές του 1926, οπότε τελικά συνελήφθησαν τα περισσότερα στελέχη του κόμματος, μαζί και ο Γκράμσι, και η εφημερίδα έκλεισε. Στα τέλη της δεκαετίας του '50 οι Ιταλοί νεοφασίστες του Πίνο Ράουτι σφετερίστηκαν τον τίτλο, προσθέτοντας σ' αυτόν το μότο των Ες-Ες "η τιμή μας είναι η πίστη μας", δημιουργώντας την ομώνυμη παρακρατική τρομοκρατική οργάνωση. Η ιστορική εφημερίδα έκλεισε από τον φασισμό και έσβησε από τον νεοφασισμό.