"ΟΧΙ" ή μήπως "Alors c'est la guerre";

"ΟΧΙ" ή μήπως "Alors c'est la guerre";

Μια λεπτομέρεια του τελεσιγράφου που επέδωσε ο Ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι στο δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά δεν έχει αξιολογηθεί όσο θα έπρεπε γιατί-προφανώς-χαλάει τον μύθο που διδάσκει η επίσημη ιστορία. Η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα, γνωστή σε πολλούς. Το τελεσίγραφο παραδόθηκε χέρι με χέρι στον Μεταξά στις τρεις τα ξημερώματα της 27ης προς 28ης Οκτωβρίου του 1940 και ανακοίνωνε ουσιαστικά την ιταλική επίθεση στις έξι τα ξημερώματα της ίδιας μέρας, δηλαδή τρεις ώρες μετά.

Το κείμενο έλεγε τα εξής:

 Η ουδετερότης της Ελλάδος απέβη ολονέν και περισσότερον απλώς και καθαρώς φαινομενική. Η ευθύνη δια την κατάστασιν ταύτην πίπτει πρωτίστως επί της Αγγλίας και επί της προθέσεώς της όπως περιπλέκη πάντοτε άλλας χώρας εις τον πόλεμον.

Η Ιταλική Κυβέρνησις θεωρεί έκδηλον ότι η πολιτική της Ελληνικής Κυβερνήσεως έτεινε και τείνει να μεταβάλη το ελληνικόν έδαφος, ή τουλάχιστον να επιτρέψη όπως το ελληνικόν έδαφος μεταβληθή εις βάσιν πολεμικής δράσεως εναντίον της Ιταλίας. Τούτο δεν θα ηδύνατο να οδηγήση ή εις μίαν ένοπλον ρήξιν μεταξύ της Ιταλίας και της Ελλάδος, ρήξιν την οποίαν η Ιταλική Κυβέρνησις έχει πάσαν πρόθεσιν να αποφύγη. 

Όθεν, η Ιταλική Κυβέρνησις κατέληξεν εις την απόφασιν να ζητήση από την Ελληνικήν Κυβέρνησιν -ως εγγύησιν δια την ουδετερότητα της Ελλάδος και ως εγγύησιν δια την ασφάλειαν της Ιταλίας- το δικαίωμα να καταλάβη δια των ενόπλων αυτής δυνάμεων, δια την διάρκειαν της σημερινής προς την Αγγλίαν ρήξεως, ωρισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους.

"Τι διάβαζες στον στρατό;"

Ενα ειδικό ανάγνωσμα του στρατού

 

Όταν παρουσιάστηκα στο κέντρο, μετά από δυο τρεις μέρες, ήρθε και ο πλασιέ να πουλήσει σε μας τους ψάρακες το εγχειρίδιο επιβίωσης των SAS (σπέσιαλ αίρ σέρβις, οι ειδικές δυνάμεις του αγγλικού στρατού), σαν το εικονιζόμενο. Όταν μπαίνεις στο στρατό δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις. Θα σε τρέξουν; Θα πήξεις; Θα περάσεις ζάχαρη; Θα σε ρημάξουν στις ασκήσεις; Ποιός ξέρει. Έχεις ακούσει χιλιάδες ιστορίες, αλλά είναι ιστορίες άλλων. Και πράγματι καποιες λεπτομέρειες αλλάζουν από σειρά σε σειρά.

Οι "Διάλογοι" του Παζολίνι (I)

Οι "Διάλογοι" του Πιερ Πάολο Παζολίνι (Ι)

Εισαγωγή

Ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι δούλεψε για το περιοδικό "Βίε Νουόβε" [1] (Vie Nuove: Νέοι Δρόμοι) μεταξύ του 1960-1965 διατηρώντας μια στήλη με "διαλόγους" με τους αναγνώστες. Ηταν μια εποχή έμπνευσης για τον ΠΠΠ, πολλά σημαντικά του έργα έγιναν τότε, το "Ακκαττόνε" (1960), το "Μάμα Ρόμα" (1961), το "Κατα Ματθαίον Ευαγγέλιο" (1964), μυθιστορήματα και ποιήματα. Η αξία των "διαλόγων" βρίσκεται στον τρόπο που απαντά ο Παζολίνι. Δεν ξεπετάει με τσιτάτα τον αναγνώστη, δεν σνομπάρει θεματολογίες και δεν χρησιμοποιεί δασκαλίστικο ύφος, αντιθέτως, μπορεί εύκολα κάποιος να αναγνωρίσει τόσο το ειλικρινές ενδιαφέρον του να προσεγγίσει αναλυτικά και σε βάθος τα ζητήματα που του θέτουν όσο και την προσπάθεια να κατανοήσει την σκέψη του ίδιου του αναγνώστη και ακολούθως να την ερμηνεύσει. Η ποιότητα αυτής της επικοινωνίας με τον αναγνώστη αναγνωρίστηκε με εκατοντάδες επιστολές που συνεχώς του παρέδιδαν, με θέματα που ξεκινούσαν από υπαρξιακά προβλήματα μέχρι πολιτικό σχολιασμό.

Συνθηματολογία ΙΙΙ

Συνθηματολογία

Επιστήμη παρατήρησης και αποτύπωσης

Φώτο 4.

Φώτο 4. Επιστροφή στις ρίζες

Χμ. Πολύ γνωστό σύνθημα:"Όταν η αδικία γίνεται νόμος η αντίσταση γίνεται καθήκον". Με υπογραφή αναρχικού. Και πάνω δεξιά με μαρκαδόρο σχολιάζει κάποιος "τσσσ τι είπες τώρα!!!" Ας μιλήσουμε αρχικά για το σύνθημα με τον μαρκαδόρο. Αναμφίβολα αυτός που το έγραψε εντυπωσιάστηκε, του φάνηκε πολύ βαθύ αυτό που γράφτηκε με σπρέϋ. Και όντως είναι! Είναι παράφραση του (τελευταίου) άρθρου 35 της "Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη" την οποία συντάξανε οι Γιακωβίνοι όταν κυριάρχησαν πολιτικά, το 1793. Το άρθρο 35 λέει κατά λέξη:
"Όταν η κυβέρνηση παραβιάζει τα δικαιώματα του λαού, η εξέγερση είναι για το λαό και για κάθε τμήμα αυτού το πιο ιερό από τα δικαιώματα και το πιο απαραίτητο από τις υποχρεώσεις του" (Quand le gouvernement viole les droits du peuple, l'insurrection est, pour le peuple et pour chaque portion du peuple, le plus sacré des droits et le plus indispensable des devoirs.).

ΠΑΣΟΚ και μελαγχολία

ΠαΣοΚ και μελαγχολία

Δεν είμαι συνηθισμένος στην εικόνα να βλέπω ένα πασοκατζή και ένα νεοδημοκράτη να συναντιούνται στον δρόμο και να πιάνουν αμέσως την πολιτική συζήτηση. Παλιά ήταν -γειά-γειά και κουβέντα για άλλα θέματα, όχι πολιτικά. Αν δε η κουβέντα πήγαινε στα πολιτικά, μέχρι που συγκεντρωνόταν και κόσμος από τη φασαρία. Τώρα:
-Τους κερατάδες!
-Πως θα ξεμπλέξουμε από αυτούς; Αυτοί θα κάτσουνε καιρό!
-Αυτοί θέλουν να μας κάνουνε Βόρεια Κορέα. Θα δεις τι έχει να γίνει...
-Δεν είδες πως ορμήξανε στις καρέκλες;
-Πρώην δικοί σας είναι όλοι.
-Ξέρω πολλούς που έχουνε μετανιώσει, αλλά δεν τραβάει ρε παιδί μου η Φώφη. Δεν τραβάει.
-Χίλια κομμάτια είστε. Εσείς, ο Θεοδωράκης, ο τέτοιος του Κουβέλη, ο Λεβέντης...
-Ο Λεβέντης είναι δικός τους. Θα πάρει υπουργεία, εδώ είμαστε και θα δεις. Έχει γίνει συμφωνία.
-Ο Τζήμερος έγραψε χθες-διάβασέ το!- ότι...

"Νίτσε ή Κοέλιο ή όποιος τελοσπάντων τό' πε! "

(Σχόλιο): Νίτσε ή Κοέλιο ή όποιος τελοσπάντων τό' πε!

Αναφέρει ο Γούντυ Άλλεν σε μια συνέντευξή του (που διάβασα στην Εφημερίδα των Συντακτών 29/08/2016):

"Δεν πιστεύω στη νιτσεϊκή αντίληψη πως ό,τι δεν σε καταστρέφει σε κάνει πιο δυνατό. Βλέπετε τους στρατιώτες που επιστρέφουν από τον πόλεμο, έχουν δει τον θάνατο και παθαίνουν υπαρξιακές κρίσεις τη μια μετά την άλλη. Υπάρχουν τραύματα στη ζωή που μας κάνουν πιο αδύναμους [...]"

Πάρε Νίτσε νά'χεις!

Σχόλιο:"Ποιον εκπροσωπεί η Άννα Κορακάκη";

Ποιον εκπροσωπεί η Άννα Κορακάκη;

 

Χειροκροτάνε την χώρα της νικήτριας ή την νικήτρια;

Μην ακούω "πήραμε το μετάλλιο στους ολυμπιακούς αγώνες" και τέτοιες τρίχες. Δεν το πήρα εγώ, εγώ ήμουνα στον καναμπέ μου, το πήρε η αθλήτρια που κέρδισε, η Κορακάκη. Όχι γιατί το κράτος γράφει στα παλιά του τα παπούτσια τα μη εμπορικά αγωνίσματα, όπως την σκοποβολή, και άρα δεν συνέβαλε στην επιτυχία της, αλλά γιατί ένας αθλητής (ειδικά σε ένα ατομικό αγώνισμα) εκπροσωπεί πρώτα απ' όλα τον εαυτό του και ας λένε όρισμένοι απ' αυτούς ότι εκπροσωπούν βασικά την Ελλάδα. Αυτοί ξέρουν καλά ποιον εκπροσωπούν την ώρα που αγωνίζονται. Μετά ξεκινάνε οι δημόσιες σχέσεις.

Και μπράβο της γιατί δείχνει σεμνή και μετρημένη όταν δηλώνει "Νιώθω υπερηφάνεια που εκπροσωπώ την Ελλάδα στο Ρίο αλλά δεν πρέπει να δίνουμε υπερβολικές διαστάσεις.", τη στιγμή που βγαίνουν διάφορα νούμερα μετά από επιτυχίες και λένε "η ελληνική ψυχή" και το "DNA" και σαχλαμάρες.

"Συνθηματολογία ΙΙ"

Συνθηματολογία

Επιστήμη παρατήρησης και αποτύπωσης

Δεύτερο μέρος της "Συνθηματολογίας" και λόγω έκτασης θα σχολιαστεί ένα μόνο σύνθημα, ή για να είμαι ακριβέστερος, μια σύνθεση συνθημάτων, αφού  αυτό που έκανε ο τύπος δεν το λες και συνθηματογράφηση. Το είχε μέσα του και το έβγαλε. Ο Χοφστάντερ λέει ότι ο παραγωγός θεωριών συνωμοσίας υποφέρει διπλά αφού βασανίζεται όχι μόνο από την πραγματικότητα, αλλά και από τις φαντασιώσεις του. Ίσως όμως και να ηρεμεί κάποιος που βλέπει τα σύνθετα κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα τόσο απλοϊκά.
Τέλος πάντων, το θέμα δεν είναι αυτός που το γράφει, αλλά τι γράφει. Αυτό αναλύουμε παρακάτω.

"Τι έγινε σε ένα χρόνο";

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ "Γιατί-μπαμπά;"

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος δημοσιεύσεων στο γιατί-μπαμπά, ένας χρόνος που τα είχε όλα! Εκλογές, δημοψηφίσματα, πραξικοπήματα, τα πάντα όλα (που λέει και ο Αλέφαντος), δηλαδή απεριόριστη τροφή για σχολιασμό και ανάλυση. Είχε και πολλά άλλα, μικρότερης ή ίσης σημασίας, που δυστυχώς δεν φτάνει ο χρόνος να αναπτυχθούν. Ή οι γνώσεις μου. Ή τα ενδιαφέροντά μου.
Στο μπλογκ δημοσιεύτηκαν λοιπόν μερικά άρθρα εκτός επικαιρότητας, ιστορικά κυρίως, αλλά τα περισσότερα έχουν να κάνουν με κάτι που γράφτηκε στις εφημερίδες ή το διαδίκτυο ή ειπώθηκε σε κάποια κουβέντα με κάποιον φίλο. Επίκαιρα δηλαδή. Έτσι ξεκίνησε η ιστορία. Με την γνωστή μπαρούφα που αποδίδεται στον Ισοκράτη και αναπαράγεται ανελλιπώς στα ΜΜΕ.

"Τουρκία: ένα αδύναμο πραξικόπημα"

Τουρκία: Το αδύναμο πραξικόπημα.

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στην Ελλάδα η είδηση για την απόπειρα πραξικοπήματος στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα χθες το βράδυ. Η Τουρκία, παρά την πληροφόρηση που υπάρχει, παραμένει μια μυστηριώδης χώρα για τους περισσότερους Έλληνες, οι οποίοι εδώ και δεκαετίες γαλουχούνται με στρεβλά στερεότυπα για τη γείτονα και την πολιτική κατάσταση. Ενδεικτικές είναι οι αρλούμπες του στυλ "αυτοί πάντα σε κλίμα ομοψυχίας αντιμετωπίζουν τα εθνικά θέματα" (σε αντίθεση εννοούν με τους Έλληνες πολιτικούς)," οι Τούρκοι όποτε θέλουν κάτι το παίρνουν", "ο στρατός πάντα είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού", και άλλα πολλά. Στην πραγματικότητα, στην Τουρκία επικρατεί μια πολύ περίπλοκη πολιτική πραγματικότητα σύνθεσης αρκετών παραμέτρων, διεθνών και εσωτερικών.

Το χθεσινό πραξικόπημα αποκάλυψε ξαφνικά-και βίαια- τη βαθιά σύγκρουση που μαίνεται στο εσωτερικό της χώρας, παράλληλα με τον κουρδικό αγώνα, σε άμεση σχέση με αυτόν, αλλά με επίκεντρο τις εξελίξεις στη Συρία. Ουσιαστικά σχετίζεται με την επαναδιατύπωση της διεθνούς θέσης της Τουρκίας, όπως επιχειρείται τα τελευταία χρόνια από την κυβέρνηση του Ταγίπ Ερντογκάν. Είναι μια σύγκρουση σε τρία επίπεδα, μεταξύ της τουρκικής ολιγαρχίας και του τουρκικού και κουρδικού λαού, είναι επίσης όμως μια σύγκρουση μεταξύ μερίδων της ίδιας της ολιγαρχίας, αυτή που βαφτίστηκε από τους διεθνείς αναλυτές "κόντρα κοσμικών-ισλαμιστών". Είναι, τέλος, μια σύγκρουση που αντανακλά τους ενδο-ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή και τον ρόλο που (θέλει να) παίζει η Τουρκία. Τα γεγονότα δείξανε ότι αυτή η κόντρα είναι τόσο οξυμένη που μπορεί να πάρει και τα χαρακτηριστικά ένοπλης σύγκρουσης. Το κεντρικό πρόσωπο αυτής δεν είναι άλλος από τον Ερντογκάν.